Weten en Niet weten


Wat is dan weten: overtuigingen over hoe iets zit, hoe ergens te komen, doel te kennen, goed en fout. Overal waar ik een mening over heb, die ik bewust of onbewust geabsorbeerd heb en als eigen heb geaccepteerd. Waar ik waarde aan toeken en waarlangs ik naar de wereld kijk die ik ken. Oordelend, vastleggend mijn standpunt. Natuurlijk is weten ook een zegen. Maar ook, hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je zoveel nog niet weet.
Ik zie dat concepten mij ook houvast geven in de wereld, het helpt ordenen en begrijpen. Toch is dit houvast ook de strohalm en direct ook de afstand die ik creëer met wat er is.
Van tijd tot tijd kom ik met mezelf in een periode terecht die ik vaak als ongemakkelijk bestempel, waarin ik grip, doel/richting, motivatie ontbeer. Waarin ik niet het gevoel heb dat ik sturing heb over mijn leven. Periodes van verwarring en ongeduld… Steeds als ik in zo’n periode zit besef ik dat de houvasten die ik had/heb onderhevig zijn aan verandering. Dat ik niet weet waar het leven me brengt, en wat waarde heeft in mij. Dit aankijkend, kwetsbaar en open brengt me veel. Wanneer ik ophoud richting aan te willen geven, grip te leven, ontmoet ik mij op een nieuwe diepere laag. Vaak gaat dit langs pijn, angst en/of verwarring. Het loslaten van een concept, een overtuiging, een kapstok van zingeving in het leven is een proces van loutering. Vaak weet ik pas achteraf, veel later, wat me dit heeft gebracht. Soms weet ik het gewoon ook achteraf niet, maar stopt zo’n periode als vanzelf.
Ik besef me nu beter dat loslaten van concepten, van weten, aan me gevraagd wordt om te leren nog dieper me te kunnen verbinden, nog meer in niet weten te zijn, erbij te zijn, mee te kijken. Dit zonder in oplossingen terecht te komen, in overtuigingen, in weten voor de ander. Ik mag leren open en geïnteresseerd, bevragend te blijven, mij gewaar te blijven van mijn lichamelijke impulsen… Mijn beelden te checken met de ander, kanaal te zijn zonder beperkende persoonlijke overtuigingen….
En dit geldt dan voor iedereen die dieper wil delen, dieper wil verbinden, voorbij ego gedachten, wensen en/of overtuigingen. Bij de ander zijn, zonder doel om op te lossen of te veranderen, want daarin ligt ont-moeting. En ont-moeting brengt heling en ruimte, laat nieuwe diepte ontstaan voorbij welke verwachting dan ook. Onder de ware ont-moeting ligt ‘niet weten’, verwondering over het leven, de diepte en de kloppendheid van dat alles er is zoals ik er ben.
‘Niet weten’ is het lef om in ruimte te gaan zonder houvast van buiten, in overgave te zijn aan het leven en daarop te varen, vertrouwend dat alles gaat zoals het behoort te gaan. Daar te zijn in het vertrouwen dat het leven zich ontrolt zoals het behoort te zijn. ‘Niet weten’ brengt de mogelijkheid tot echt verbinden.