Stilte in mij


Wat laat mij angst leven/ontlopen van de Stilte in mij?
Rennen in 'doen' om maar niet mijn ongemak tegen te komen, bang om gek te worden,
mijn wortels te verliezen in deze wereld.
Ik kan ook blij zijn dat er altijd een plek is waar ik kan zijn,
waar niet de wereld mij bepaalt, waar niet mijn overtuigingen mij regeren, waar niet mijn maskers te dragen zijn.
Waar ik altijd welkom geheten word,
waar ik altijd word ontvangen met open armen, waar de last van de duale wereld van me af valt,
waar ik met mij in vrede mag zakken, eenheid mag ontmoeten, stilte mij omringt.

En toch, bang als ik ben de weg niet te kennen,
mijn controle op te geven, in overgave te moeten gaan.
Doorheen mijn eigen oordelen en angsten, doorheen onzekerheid.
Wat heb ik te verliezen, ik kan altijd terug als ik wil, grip oppakken,
illusie terug installeren. Wat houd me af om dit te doen?
Ben ik bang mezelf te groot, te veel omvattend te ervaren,
teveel verantwoordelijkheid te krijgen/ervaren,
teveel consequenties te zien die ik nog niet weet vorm te geven.
Is dit de verloren zoon, de terugkeer bij de vader, verrijkt met nieuwe inhoud.....